Cukrzyca

Cukrzyca jest chorobą metaboliczną. Jej przyczyną jest niedobór insuliny w organizmie. Podstawową formą leczenia cukrzycy typu II jest dieta. Dieta powinna być skomponowana tak, aby nie podnosiła znacząco poziomu glukozy we krwi. Aby temu zapobiec zaleca się spożywanie posiłków bogatych w węglowodany złożone. Zalicza się do nich przede wszystkich produkty zbożowe z grubego przemiału. Poza tym cukrzykom zaleca się spożywanie dużych ilości warzyw. Należy ograniczyć spożywanie owoców do dwóch porcji w ciągu dnia, ponieważ owoce zawierają cukier prosty, fruktozę, który w organizmie człowieka jest przekształcany w glukozę. Dieta może wymagać spożywania nawet sześciu posiłków w ciągu dnia. Musi być dostosowana do stosowanej insulinoterapii. Osoba chora na cukrzycę powinna przebywać pod stałym nadzorem diabetologa i dietetyka. Skutecznie stosowana dieta może zahamować rozwój choroby. Często konieczna jest redukcja masy ciała, bowiem otyłość jest jedną z przyczyn pojawiania się cukrzycy typu II.

 

Glukoza to cukier prosty. Oznacza to, że w jelicie człowieka jest bezpośrednio wchłaniany do krwioobiegu. Produkty bogate w cukry proste, a więc słodycze i w mniejszym stopniu owoce, powodują że poziom glukozy we krwi, który normalnie powinien utrzymywać się na względnie stałym poziomie, może nagle wzrosnąć. Nagłe skoki poziomu glukozy są niebezpieczne. W dłuższej perspektywie czasowej mogą doprowadzić do otyłości. Otyłość natomiast może stać się przyczyną występowania cukrzycy, miażdżycy oraz wielu innych chorób. Nadmiar glukozy przekształcany jest w tłuszcz. Aby zapobiec odkładaniu się tkanki tłuszczowej należy zastąpić produkty zawierające duże ilości cukrów prostych produktami bogatymi w węglowodany złożone. Oprócz cukrów prostych, glukozy i fruktozy, niezdrowe są także disacharydy. Najczęściej stosowanym jest cukier biały. Składa się on z połączonych dwóch cząsteczek: fruktozy i glukozy. Dwucukrem jest także cukier mleczny, który nie jest jednak tak niebezpieczny jak sacharoza. Laktoza powoduje bowiem, że lepiej wchłaniany jest w przewodzie pokarmowym wapń.

 

Cukier

Cukier, którego używa się do słodzenia napojów nosi nazwę sacharozy. Składa się on z dwóch cząsteczek. Są to fruktoza oraz glukoza. Sacharoza jest w przewodzie pokarmowym szybko trawiona i w postaci cukrów prostych wchłaniana. Innym disacharydem jest laktoza, czyli cukier, który występuje w mleku. Laktoza składa się z cząsteczki glukozy i galaktozy. Laktoza również powoduje szybki wzrost poziomu glukozy we krwi, ale w mleku jest jej stosunkowo mało. Poza tym, w przeciwieństwie do sacharozy, laktoza ma zalety. Sprawia, że wapń zawarty w mleku jest lepiej wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Również miód, chodź jest mieszaniną pojedynczych cząsteczek glukozy i fruktozy, wykazuje pewne właściwości zdrowotne. Nie posiada ich jednak miód sztuczny, dlatego zawsze należy czytać opakowania, a najlepiej pozyskiwać miód prosto od pszczelarzy. W skrócie można powiedzieć, że spożywanie cukrów, które zostały wymienione, w dużych ilościach jest szkodliwe dla organizmu. Należy szczególnie ograniczyć w diecie cukier biały, najlepiej do zera.

 

Cukrzyca

Cukrzyca stała się jedną z chorób określanych, jako choroby cywilizacyjne. Przyczyną cukrzycy typu drugiego jest otyłość, a nie jedzenie słodyczy, choć oczywiście spożywanie dużych ilości słodkości może doprowadzić do otyłości. Najważniejsze jest jednak, by stwierdzić, że to tłuste, bogatokaloryczne jedzenie może wywołać cukrzycę, a nie cukierki i czekolada. Choroba jest nieuleczalna. Polega na zaburzonym wydzielaniu insuliny. Insulina ma za zadanie normalizować poziom glukozy we krwi. Kiedy jest jej za dużo insulina jest wydzielana, aby wprowadzić nadmiar glukozy do wnętrza komórek. W komórkach glukoza jest wykorzystywana w celu pozyskania energii, a jeżeli jest jej za dużo, to organizm przekształca jej nadmiar w tłuszcz i magazynuje. U cukrzyków dochodzi do niedoboru insuliny. Skutkiem tego ich krew stale zawiera nadmiar glukozy, która nie może być wprowadzona do wnętrza komórki. Nadmiar glukozy w naczyniach krwionośnych powoduje ich uszkodzenie, co z kolei prowadzi do szeregu śmiertelnych powikłań.

 

Cukrzycy

Cukrzycy cierpią na niedobór jednego z hormonów, insuliny. U zdrowego człowieka poziom glukozy we krwi jest względnie stały. U cukrzyków dochodzi do ciągłego nadmiaru tego składnika. Po zjedzeniu posiłku zawierającego węglowodany jelita zdrowego człowieka wytwarzają enzymy, które rozkładają je do cukrów prostych, w tym do glukozy. Glukoza wchłaniana jest do krwi. Wtedy uwalniana jest insulina, która ma za zadanie umożliwić transport nadmiaru glukozy do wnętrza komórek. U osób chorych na cukrzycę ten proces jest zaburzony. Skutkiem tego jest permanentny nadmiar glukozy w naczyniach krwionośnych. Niesie to za sobą szereg śmiertelnych skutków. Naczynia krwionośne są uszkadzane. Może to być przyczyną zaburzeń i utraty wzroku, miażdżycy, zawału, udaru. Jednym ze skutków cukrzycy są wylewy podskórne, potocznie mówiąc, siniaki. U osób chorych na tę chorobę drobne urazy goją się z trudem. Konsekwencją tego jest jedno z powikłań cukrzycy, stopa cukrzycowa, która może stać się przyczyną amputacji kończyny.

 

Diabetyk

Diabetyk to osoba chora na cukrzycę. Choroba charakteryzuje się niedoborem jednego z hormonów, insuliny. Hormon ten odpowiedzialny jest za utrzymywanie równowagi w zakresie poziomu glukozy we krwi. W przypadku osób chorych na cukrzycę niedobór insuliny powoduje, że w ich krwi występuje permanentny nadmiar glukozy. Niektórzy nazywają cukrzycę chorobą naczyń krwionośnych, bowiem zagrożenie dla życia jest spowodowane nie samym nadmiarem glukozy, ale powikłaniami, do jakich ten nadmiar może doprowadzić. Mówi się w takim razie o mikro i makroangiopatiach, czyli uszkodzeniach dużych i małych naczyń krwionośnych. Uszkodzenia małych naczyń krwionośnych są przyczyną zaburzeń, a nawet utraty wzroku. Mogą również doprowadzić do niewydolności nerek. Uszkodzenia dużych naczyń krwionośnych są przyczyną miażdżycy, a ta z kolei choroby niedokrwiennej serca i udaru. Cukrzycę typu drugiego można leczyć za pomocą diety oraz podając analogi insuliny. Skuteczna terapia może sprawić, że chory osiągnie wiek właściwy dla danej populacji.

 

Diabetycy

Mianem diabetyków określa się osoby chore na cukrzycę. Choroba ta polega na zaburzeniu w wydzielaniu jednego z hormonów trzustki, insuliny. U zdrowych osób strawione w przewodzie pokarmowym węglowodany są wchłaniane do naczyń krwionośnych. Kiedy w żyłach pojawi się nadmiar glukozy, wtedy wydzielana jest insulina. Ona stanowi klucz do komórek. W obecności insuliny nadmiar glukozy jest odprowadzany do komórek całego ciała. Tak komórki wykorzystują glukozę przetwarzając ją na energię. Jeżeli jest jej zbyt dużo, wtedy glukoza jest wykorzystywana do syntezy kwasów tłuszczowych i magazynowana w tkance tłuszczowej. U diabetyków ten proces jest zaburzony. Kiedy w krwi pojawia się nadmiar glukozy pojawia się zbyt mało insuliny albo insulina nie pojawia się wcale. Leczenie cukrzycy polega na stosowaniu diety, której zadaniem jest niedopuszczenie do nagłych skoków glukozy we krwi. Poza tym chorzy muszą zwykle brać tabletki lub zastrzyki zawierające analogi insuliny. Chory musi więc znajdować się pod stałym nadzorem dietetyka i diabetologa.

 

Typy

Wyróżnia się dwa podstawowe typy cukrzycy. Cukrzyca typu pierwszego występuje u osób młodych. Z jakiegoś powodu w wieku kilkunastu, najpóźniej dwudziestu kilku lat dochodzi u nich do zaniku komórek beta trzustki. Komórki te odpowiedzialne są za wytwarzanie insuliny. U osób chorych na cukrzycę typu pierwszego występuje całkowity niedobór insuliny. Bez odpowiedniej terapii te osoby umarłyby w bardzo krótkim czasie. Obecnie stosowanie analogów insuliny oraz wspomaganie się dietą sprawia, że osoby te mogą dożyć wieku dojrzałego. Cukrzyca typu drugiego występuje u osób dorosłych. Choroba często jest spowodowana otyłością. Osoby, które jedzą zbyt dużą zmuszają swoją trzustkę, komórki beta konkretnie, do ciągłej pracy. Po kilkudziesięciu latach zbyt obfitej diety może dojść do obumarcia tych komórek. U tych osób występuje zwykle niedobór insuliny i rzadko dochodzi do jego całkowitego braku. Zdarza się, że we wczesnym stadium można odsunąć widmo choroby na kilka lat tylko stosując odpowiednią dietę.

 

Cukry

Pojęcie cukry stosuje się czasami w sposób zamienny w stosunku do węglowodanów. Każdy posiłek, który zjadamy składa się z trzech podstawowych składników. Są to węglowodany, białka i tłuszcze. Węglowodany złożone są monomerami cukrów prostych. Oznacza to, że składają się z długich łańcuchów pojedynczych cząsteczek. Cukry proste natomiast są kolistymi strukturami chemicznymi. Zazwyczaj zawierają sześć atomów węgla. Cukry proste najczęściej występujące w żywności to glukoza, galaktoza i fruktoza. Cukry proste są wchłaniane w świetle jelita. Następnie transportowane są do komórek. Tam pozyskiwana jest z nich energia. W przypadku nadmiaru cukrów prostych są one przekształcane w cząsteczki tłuszczów i magazynowane w postaci tkanki tłuszczowej. Zaleca się, aby dieta składa się przede wszystkim z węglowodanów złożonych. Są one powoli trawione w naszych jelitach, a glukoza uwalniana jest z nich powoli. Dzięki temu można dłużej odczuwać uczucie sytości. Natomiast nadmiar cukrów prostych w diecie może doprowadzić do otyłości.